เพื่อให้อ่านเข้าใจง่ายและเห็นภาพความเสียหายจริง ลองดู 3 กรณีศึกษาจากข่าวทุจริตที่เกิดขึ้นในประเทศไทย (โดยไม่ระบุชื่อบุคคลและองค์กร)

• • กรณีศึกษาที่ 1 ฝ่ายการเงินกับเช็คสั่งจ่ายหมุนเวียน (สูญเงินกว่า 2 ล้านบาท)เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินขององค์กรแห่งหนึ่ง อาศัยความคุ้นเคยและความไว้วางใจ ทำหน้าที่จัดเตรียมเช็คสั่งจ่ายเพื่อนำเสนอผู้บริหารลงนาม เมื่อผู้บริหารชินกับการเซ็นเอกสารกองโต เจ้าหน้าที่รายนี้จึงสอดเช็คที่ตนเอง “ปลอมลายมือชื่อผู้มีอำนาจสั่งจ่าย” เข้าไปในกองเอกสาร แล้วนำเช็คฉบับนั้นไปเบิกเงินเข้าบัญชีส่วนตัวต่อเนื่องยาวนานนับปี กว่าตรวจสอบพบ เงินงบประมาณก็ถูกถอนออกไปหมดสิ้นแล้ว
  • กรณีศึกษาที่ 2 คนในธนาคารยักยอกเงินลูกค้า (สูญเงินเกือบ 20 ล้านบาท)พนักงานธนาคารสาขาแห่งหนึ่ง ใช้ช่องโหว่ของการทำงานแบบ Manual อาศัยช่วงเวลาที่ลูกค้าผู้ถือบัญชีไม่ได้เข้ามาติดต่อ แอบลงมือ “ปลอมลายมือชื่อในใบถอนเงิน” ของลูกค้าหลายราย แล้วทำการอนุมัติเบิกถอนเงินสดออกจากบัญชีลูกค้าเข้าบัญชีตนเองและพวกพ้อง กว่าที่เจ้าของบัญชีจะทราบว่าเงินหายไป ระบบกระดาษและเอกสารใบถอนเดิมก็กระจายอยู่ตามตู้จัดเก็บ ทำให้กระบวนการตรวจสอบย้อนหลังล่าช้าอย่างมาก
  • กรณีศึกษาที่ 3 สลับเอกสารเบิกงบและสิทธิ์ค้ำประกัน (เสียหายรุนแรงทางกฎหมาย)หัวหน้าฝ่ายงานในองค์กรแห่งหนึ่ง ถูกอดีตลูกน้อง “ปลอมลายเซ็นในเอกสารหนังสือยินยอมและสัญญากู้ยืม” โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรับรู้มาก่อน จนกระทั่งมีหนังสือทวงหนี้และฟ้องร้องจากสถาบันการเงินส่งมาถึงบ้าน ทำให้เหยื่อต้องเสียเวลาและเงินทองสู้คดีชั้นศาลเป็นเวลาหลายปีเพื่อพิสูจน์ว่า “ลายเซ็นบนกระดาษนั้นไม่ใช่ของตน”

     กรณีศึกษาเหล่านี้สะท้อนข้อเท็จจริงเดียวกันว่า “ลายเซ็นบนกระดาษ ไม่สามารถยืนยันตัวตนที่แท้จริงของผู้เซ็นได้อย่าง 100% ในเวลาที่เกิดเหตุ”